Przejdź do głównej zawartości

Małe.

Małe ziarenko, z wielkim potencjałem-gorczyca. Zakwas w mące. Nie wiele trzeba – tak przecież powiedział Marcie. Powiedział, że trzeba „tylko jednego” i o jakiejś cząstce mówił. Cząstka to bardzo mało, ale trzeba tylko tyle.

O co chodzi Mistrzu? Z tą małością o której ciągle przypominasz. Jak choćby z chłopczykiem co miał tylko dwie ryby i pięć chlebów… Apostołowie nawet mieli wątpliwości mówiąc „cóż to jest dla tak wielu?”.

Dzisiaj widzę, że jesteś miłośnikiem małości, tego, co niepozorne, niekrzykliwe, co jest cząsteczką. 
Kochasz najmniejszą komóreczkę i patrzysz właśnie na nią. Ma w sobie wielki potencjał, o którym jeszcze nie wie. Póki co doświadcza własnej nicości, bycia najmniejszą z ziaren, bycia odrobiną zakwasu.

Królestwo Twoje rozwija się z zawiązki czegoś bardzo niepozornego i z uznania prawdy o tej niepozorności. Dziś widzę, że ciągle mówisz w przypowieściach. Cały czas mówisz. To są wydarzenia,  które mi dajesz. Czy ja potrafię czytać te Twoje przypowieści zapisane w moim życiu?

Czy dostrzegam, jak bardzo pragniesz mieć mnie małą? Świadomą, że wyrastam z własnej kruchości? Że, każdy wzrost we mnie pochodzi z czegoś bardzo mizernego, co Ty podtrzymujesz w istnieniu? Że mało nie znaczy gorzej? Że w uniżeniu jest prawda o mnie?

Komentarze

  1. Ładny i ciepły tekst :) Mam tylko jedno maleńkie "ale". Otóż, chodzi mi o tego "chłopczyka". W Ewangelii chyba nieprzypadkowo widnieje "chłopiec"? chyba nie mógł to być "chłopczyk", bo on by się z pewnością rozpłakał, kiedy pozbawiono by go stanu posiadania. "Chłopiec" rzec można to już mały mężczyzna, który się nie rozpłacze, bo jest ciekawy rozwoju wydarzeń, jednym słowem potrafi zaryzykować, a dziewczynka?! :) b.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. https://www.youtube.com/watch?v=Ha8f5amqPxA

      Usuń

Prześlij komentarz

skomentowali

Popularne posty z tego bloga

Przerywam milczenie!!!

Odkąd usunęłam Fb miało mnie być tu więcej...Nawet obiecywałam. Prawda jest taka, że dzięki odcięciu facebookowej pępowiny doświadczam cudownej wolności od internetu. Korzystam z niego o wiele rzadziej i nie marnuję tyle czasu, poza tym wydaje się, że jestem zdrowsza psychicznie. 

Czuję się o wiele spokojniejsza i mniej zabiegana, łatwiej mi wrócić do harmonii z samą sobą. To są fakty przetestowane na własnej skórze. Odkąd "rzuciłam" facebooka bardziej angażuję się w PRAWDZIWE życie, w ludzi i ich sprawy. Bardziej jestem ze wspólnotą i więcej czasu poświęcam ludziom. Potrafię dać komuś więcej swojego czasu.

Moi drodzy. Wiem, że brzmi to trochę jak przechwałki. Szczerze powiem, że trochę gryzło mnie sumienie, że nie piszę nic na blogu. Z drugiej strony...Naprawdę nie chcę, by chodziło tylko o liczbę wejść na bloga i popularność. 

Wiem, że są tu moi przyjaciele. Ludzie, którzy czytają bloga bo gdzieś tam, na jakimś etapie życia zetknęli się ze mną i polubili. Biblia mówi "po…

Odkąd oddycham Słowem lepiej Cię słyszę.

Zastanawiam się nad moim sposobem wyrażania się. Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Nasza mowa nas rzeczywiście „zdradza”-że nieco żartobliwie nawiążę do sytuacji Piotra na dziedzińcu Piłata.
Wystarczy się wsłuchać w to co mówi drugi człowiek, a jeśli mam przenikliwy umysł potrafię wywnioskować wiele na temat jego pragnień, zranień i trudności.
Mowa nas zdradza…
Kiedy dłużej słuchamy odkrywamy tajemnicę mówiącego. Pozwalając się wypowiedzieć odkrywamy człowieka.
Jakże ważnym jest umiejętność słuchania!
W istocie, mimo coraz liczniejszych kursów komunikacji interpersonalnej słuchamy siebie nawzajem za mało i źle. Osobiście to odkrywam! Źle słucham, często zagaduję sobą i nie daję w rozmowie przestrzeni milczeniu. To milczenie jest przecież tak ważne!!!
Boimy się jednak pozostać z kimś bez słowa, to nas krępuje, natrętnie cisną się wówczas do głowy przeróżne pytania lub opowieści. To błąd!
Modlitwa kontemplacyjna uczy słuchania dużo bardziej niż jakikolwiek trening komunikacji. Dzieje się tak, …

Mniej masz-więcej umiesz.

Kochani Umiar nas uzdalnia, nadmiar nas zubaża. Serio! Prosty przykład zaczerpnięty jest z mojego dnia-dnia dzisiejszego-dodać warto.
Nie jestem muzykiem ale gram na gitarze, ładne 20 lat. Otrzymaną  jako nastolatka gitarę darzę szczególnym sentymentem. Jest już masakrycznie poobijana, podrapana, do żywego drzewa obdarta z lakieru niedelikatnym gestem kostki. Dwa razy zmieniane siodełko ( próg nr 0), lakierowana dwa razy na własną rękę ( czy raczej własną ręką).
Dziś przegrała w starciu z moim uczniem z klasy III (SP).Straciła klucz-złamał się(kawał żelaza-dodać trzeba).
Kochani, myślałam, że to już koniec…Że nie pogram, aż do kolejnej próby uratowania kultowego instrumentu, oczywiście w oparciu o własne zdolności lutnicze ;)
Kiedy pierwszy raz zmieniałam próg-nie miałam pojęcia, że to mi się uda. Dziś podobnie stało się z kluczem. Otóż…”Nie pogram do momentu zakupu nowych maszynek z kluczami”-pomyślałam ze smutkiem.
No ale coś mnie podkusiło i stwierdziłam, że wcale nie trzeba stroić gitar…