Przejdź do głównej zawartości

Duch wspólnoty.

Razem można więcej. Ktoś powie, że to slogan, może nawet komunał. Uprę się przy tym, że to coś więcej. Nie każdy to potrafi, a nawet rzec trzeba, że sztuka to opanowana, przez nielicznych. W kulturze indywidualizmu robienie czegoś wspólnie, lub tak samo zwyczajnie wydaje się zakrawać na infantylizm.

Otóż chcę dowieść , że jest zupełnie odwrotnie. Sztuka tworzenia wokół siebie środowiska ludzi, którzy współpracują a nie rywalizują, to rzecz niebagatelna. Przypuszczalnie mimo wszystko, gdyby zestawić ze sobą przykładowo dwie firmy tej samej branży z której jedna będzie się kierowała logiką współpracy a druga rywalizacji lepsze wyniki osiągnie ta pierwsza.

Kultura współczesnego świata jest mocno rywalizacyjna, dlatego ludzie dla lepszego wizerunku samych siebie są w stanie niszczyć dobro wspólne. Ktoś utalentowany może  zostać wypchnięty łokciami, przez  kogoś przedsiębiorczego. A przecież zarówno talent jak i przedsiębiorczość mogą razem więcej aniżeli osobno. Ktoś przedsiębiorczy może pomóc utalentowanemu „sprzedać” własne zdolności, a przedsiębiorczy dzięki temu ma w branży kogoś, kim może się pochwalić i rośnie prestiż ogółu.

Jak się to ma do życia duchowego?
Wydaje się, że nijak a jednak…Mentalność rywalizacji i indywidualizm nie omija wspólnot zakonnych, parafialnych, rodzinnych. Właściwie należałoby rozpocząć od tego co podałam na końcu. To rodzina nadaje nam rys współpracownika, lub rywala. W rodzinie o właściwych, wystarczająco dobrych relacjach wytwarza się mocna więź, która daje poczucie wzajemnej odpowiedzialności za siebie i wytwarza chęć wspólnego spędzania czasu.

Trudno wymagać, by człowiek pozbawiony tych doświadczeń pragnął budować wspólnotę. Zwyczajnie nie posiada on wzorców. Kształtowanie małego człowieka w rodzinie, tak by podnosił rodzeństwo z upadku zamiast podstawiać mu nogę rzutuje na całą jego przyszłość. Niestety wielu rodziców uważa dziś, że by z dzieci nie wyrosły „pierdoły”, trzeba je uczyć „walczyć o swoje”. Oczywiście, ale jedynie mając świadomość tego jak bardzo są wartościowe, dzieci naprawdę będą potrafiły walczyć o to co „ich”. Jeżeli zaś od małego żyje w ich głowach mentalność rywalizacji, trudno powiedzieć, że czują się ważne same w sobie.

Ta trudna sztuka tak bardzo rzutuje na wspólnoty, w których się później znajdujemy, że doświadczenia wspólnego budowania stają się dla tych wspólnot niezwykle cenne. W świecie rozbitych rodzin, coraz trudniej o takie doświadczenia.

Indywidualizm pojęty jako samostanowienie o sobie i chęć „wyróżnienia” jest często mocno zakamuflowany przed nami samymi. Bo przecież dużo lepiej przypisać jakiś sukces sobie z imienia i nazwiska, aniżeli działać dla dobra ogółu.

Dlatego praktyka życia zakonnego wypracowała elementy wspólnego spędzania czasu, wspólnych modlitw, rekreacji i pracy. To trio zdaje się być niezwykle istotne, i ważne by wspólnota nie tylko razem się modliła, lecz również potrafiła spędzić miło wspólny czas, potrafiła też W CAŁOŚCI włączyć się w jakąś wspólną pracę. Gdy bowiem każdy ma „swój ogródek” o który tylko dba, może się zrodzić mentalność staropanieństwa. Potrzebne jest WSPÓLNE DZIAŁANIE nawet jeśli miałoby być tak proste jak grabienie liści w ogrodzie.



Komentarze

  1. Świetny wpis. Wydaje się, że we współpracy jest żywy Bóg, gdyż to On pozwala nam na "zniknięcie w tłumie', bo przed Nim czuję się jedyna. Nie muszę zaznaczać swojego istnienia, udowadniać swojej wartości itp. Tam, gdzie więcej Boga tym mniej rywalizacji, a więcej wspólnotowości. Dziękuję i pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Tam, gdzie więcej Boga tym mniej rywalizacji, a więcej wspólnotowości"- pełna zgoda i zapisuję to w sercu...dziękuję.

      Usuń

Prześlij komentarz

skomentowali

Popularne posty z tego bloga

Odkąd oddycham Słowem lepiej Cię słyszę.

Zastanawiam się nad moim sposobem wyrażania się. Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Nasza mowa nas rzeczywiście „zdradza”-że nieco żartobliwie nawiążę do sytuacji Piotra na dziedzińcu Piłata.
Wystarczy się wsłuchać w to co mówi drugi człowiek, a jeśli mam przenikliwy umysł potrafię wywnioskować wiele na temat jego pragnień, zranień i trudności.
Mowa nas zdradza…
Kiedy dłużej słuchamy odkrywamy tajemnicę mówiącego. Pozwalając się wypowiedzieć odkrywamy człowieka.
Jakże ważnym jest umiejętność słuchania!
W istocie, mimo coraz liczniejszych kursów komunikacji interpersonalnej słuchamy siebie nawzajem za mało i źle. Osobiście to odkrywam! Źle słucham, często zagaduję sobą i nie daję w rozmowie przestrzeni milczeniu. To milczenie jest przecież tak ważne!!!
Boimy się jednak pozostać z kimś bez słowa, to nas krępuje, natrętnie cisną się wówczas do głowy przeróżne pytania lub opowieści. To błąd!
Modlitwa kontemplacyjna uczy słuchania dużo bardziej niż jakikolwiek trening komunikacji. Dzieje się tak, …

Dbałość, miłość, pielęgnacja...słów kilka na temat rozwoju więzi.

Gdyby nie spotkanie z kilkoma osobami wszystko byłoby inaczej…Myślę o tym, że w życiu tak bardzo istotne są relacje. Ogólnie więzi, które zawieramy.
Może nie jestem jakaś bardzo stara…ale tak teraz mam, że patrzę z perspektywy. Widzę, jak konkretne spotkania, z konkretnymi ludźmi wpłynęły na to kim jestem, co robię, jaki jest standard mojego samopoczucia.
Jakby nie było, ludzi spotykamy od początku…Ledwo wyjdziemy z łona matki. Tak bardzo relacje rzutują na to jaki jest nasz świat. To wręcz oszałamiające…Prawdą się okazuje przysłowie „kto z kim przystaje takim się staje” i jakaś niezwykła mądrość jest w biblii, kiedy mówi ona o tym, by unikać przewrotnych i złych. Już w psalmie 1 czytamy, że „błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych, nie wkracza na drogą szyderców”. Lecz…czy to oznacza, że mam uważać niektórych za gorszych i nimi gardzić?-Bynajmniej. Biblia pokazuje w ten sposób o wiele głębszą prawdę. Chodzi w niej o to, by głębokie, przyjacielskie relacje budować z…

Ocalić Małego.

Bóg to prostota i kruchość mały jest i goły bezdomny i w tułaczce.
Mały w świecie naszych urojonych wielkości na chwilę co rok zwraca na siebie nasze oczy.
Więc Go zechciejmy zauważyć Przyjąć do siebie nie tylko na święta.
Zacząć zupełnie na nowo. Wierzyć w moc ukrytą w najmniejszym.
Ocalić pokorę i oddanie drugiemu by w nas PRZETRWAŁ.