Przejdź do głównej zawartości

Lelum - polelum.

Wspinam się na skalne bryły Koryntu, widzę z nich archipelag rozrzuconych dookoła wysp i wysepek-Spartę, Ateny i na odległym brzegu-nieco rozmyty Efez i Milet.  To miasto wielu kultur i środowisk, miasto niewolników i bogaczy. W dużej mierze ci bogaci to dawni rzymscy żołnierze, którzy tu, w tym małym „raju” kończą swój żywot wśród rozkoszy tego świata. Jest tu też grupa żydów i garstka chrześcijan. Jest  I w naszej ery, czyli po Chrystusie.

Miasto to zdaje mi się być bardzo swawolne, jego mieszkańcy nie stronią od ziemskich uciech, a o jego córach mówi się z ironią. Mimo wszystko koryntianie, jak na mieszkańców półwyspu Peloponez przystało są chciwi wiedzy i ludzkiej mądrości. Bardzo szybko zmieniają też zdanie na temat różnych  co rusz to przybywających do nich mentorów.

Wśród nich pojawia się Paweł – żyd, z rzymskim obywatelstwem i świetną znajomością greki. Mówi o jakimś Jezusie, który powstał z martwych. Platończycy na te słowa przekręcają oczyma, wszak ciało to dla nich więzienie duszy, nie dostrzegają jego godności. Paweł mówi, że Jezus zmartwychwstał w ciele…ale nie tylko to. Mówi im słowa z mocą i z duchem.

Widzę tego Pawła choć moja refleksja jak wehikuł czasu przeniosła mnie o 2000 lat wstecz. Tak żywo go widzę i aktualność jego słów-słów z mocą.
Mówi, że nie głosi „mądrości tego świata” lecz tylko Chrystusa i to ukrzyżowanego. To rozróżnienie między światem a krzyżem Chrystusa wyrasta jak ziarno z jego nauki, widzę jak rozrasta się w wielki krzew.

Koryntianie, tak bardzo do nas podobni-równie rozpustni i uważający się za mądrych. Ich świat, który w większości składał się z niewolników, z ludzi ubogich, lecz oni – pełnoprawni - wolni Koryntianie nie widzą w tym problemu.
Rozwarstwienie i podział.

Paweł pisze do tamtejszej świeżo powstałej wspólnoty chrześcijan. Pisze, bo dają się uwieść ciału i jego mentalności, bo dają się podzielić mówiąc, że jeden mentor ważniejszy jest od drugiego. Nawet Pawła i Apollosa tak traktują…kiedy przyjedzie Piotr niechybnie pobiegną i za nim. Trochę prześcigając się, kto jest bardziej na topie.
W Korynckiej wspólnocie mentalność świata wdarła się do Kościoła, wprowadzając podziały, zazdrość, powierzchowność.

Trzeba zwrócić uwagę, że to w kontekście tej wspólnoty Paweł pisze o tym w jaki sposób korzystać z charyzmatów. Cielesny człowiek może szybciutko wykorzystać je źle, a nawet dać się wywieźć złemu duchowi w pole.

Ciało i świat kontra dusza i duch… Dwuznaczność która nie znosi kompromisu. Dusza winna podporządkować sobie ciało, duch zwyciężyć w nas zasadzki świata.
To właśnie dlatego chrześcijaństwo ukuło termin ascezy. Pracy nas sobą . Ta praca polega na rozwoju ducha, duszy w nas. Siła duszy ma moc poddać sobie zachcianki ciała a duch wspiera  w nas słabe ciało i woła w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.

Od początku chrześcijaństwa wyraźnie widać, że jeśli chce się wejść w życie duchowe na serio, nie można być lelum – polelum! Życie wewnętrzne to rozwijanie duszy i ducha, wzmacniania władz duszy, przez pracę nad nimi.

Kiedy dobrze pobiegasz, lub pochodzisz po górach, pojeździsz na rowerze lub popakujesz na siłowni. Zauważ…następuje taki rodzaj odprężenia, taka błogość. I choć związana jest ona niechybnie z wydzielaniem się podczas wysiłku hormonów „szczęścia”, to bardzo podobna rzecz następuje w życiu duchowym.

Pytasz mnie o kontemplację…

A no właśnie, ona jest takim stanem błogości wywołanym intensywnym działaniem duszy-ducha w nas. Jest momentem zatrzymania i podziwu, jest oglądaniem z góry widoków, które wymagały potu i łez. Dałeś radę …oto oglądasz piękne widoki.


Jednym słowem w życiu duchowym  też „bez pracy nie ma kołaczy”.

Komentarze

  1. Lelum polelum - "Jakiegoś mnie, Panie Boże, stworzył, takiego mnie masz"

    OdpowiedzUsuń
  2. Koryntianie to my! W kieleckim są dwie wsie o nazwie Korytnica, w obydwu byłem...:-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Dochodzenie do czegoś w "pocie czoła" jest strasznie nie na topie w naszych czasach. Wszystko jest takie płytkie, powierzchowne i łatwo dostępne. Cisza dla wielu ludzi staje się czymś wręcz nienaturalnym i wrogim. A szkoda...

    OdpowiedzUsuń
  4. Kiedy Duch nawiedza duszę, ta rozpromienia się, a serce raduje, wtedy już niczego nie musi (podporządkowywać sobie), ale wszystko może...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kiedy Duch Boży nawiedza duszę człowieka, jej/jego oblicze rozpromienia się, a serce raduje...wtedy człowiek już niczego nie musi robić sam (w pojedynkę pojedynkować się z ciałem), ale wszystko może razem z Bogiem

      Usuń
    2. Kiedy Eliasz zarzuca płaszcz na Elizeusza, wtedy zaczyna się jego misja...
      Bóg ma swoich pośredników :)

      Usuń
  5. To prawda, istnieje zasadnicze napięcie pomiędzy duszą i ciałem, dlatego często dochodzi między nimi do spięć. W tym sensie potrzebujemy Kogoś, kto przybędzie z odsieczą i pomoże w autotranscendencji.

    OdpowiedzUsuń
  6. "Ciało i świat KONTRA dusza i duch… Dwuznaczność która nie znosi kompromisu. Dusza winna PODPORZĄDKOWAĆ sobie ciało, duch zwyciężyć w nas zasadzki świata.To właśnie dlatego chrześcijaństwo ukuło termin ascezy.."

    Czy uważa Siostra, że samobiczowanie jest skuteczną praktyką ascetyczną i pokutną?

    OdpowiedzUsuń
  7. "Ciało i świat KONTRA dusza i duch… Dwuznaczność która nie znosi kompromisu. Dusza winna PODPORZĄDKOWAĆ sobie ciało, duch zwyciężyć w nas zasadzki świata.To właśnie dlatego chrześcijaństwo ukuło termin ascezy.."

    Czy uważa Siostra, że samobiczowanie jest skuteczną praktyką ascetyczną i pokutną?

    OdpowiedzUsuń
  8. Konwersacja jest ryzykiem... (Mt 8,23-27)

    OdpowiedzUsuń
  9. Konwersacja jest ryzykiem podobnie jak żeglowanie, nie wiadomo bowiem, gdzie fala słów i skojarzeń może rzucić rozmówców? Wydawać się im nawet może, że zginą, gdyby nie pewien znamienny fakt - prawda obiektywna! Otóż, w ferworze dialogu pomiędzy uczniami obecny jest Pan! To jest pytanie o wiarę i zaufanie.

    "Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary?" (Mt 8,26)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

skomentowali

Popularne posty z tego bloga

Odkąd oddycham Słowem lepiej Cię słyszę.

Zastanawiam się nad moim sposobem wyrażania się. Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Nasza mowa nas rzeczywiście „zdradza”-że nieco żartobliwie nawiążę do sytuacji Piotra na dziedzińcu Piłata.
Wystarczy się wsłuchać w to co mówi drugi człowiek, a jeśli mam przenikliwy umysł potrafię wywnioskować wiele na temat jego pragnień, zranień i trudności.
Mowa nas zdradza…
Kiedy dłużej słuchamy odkrywamy tajemnicę mówiącego. Pozwalając się wypowiedzieć odkrywamy człowieka.
Jakże ważnym jest umiejętność słuchania!
W istocie, mimo coraz liczniejszych kursów komunikacji interpersonalnej słuchamy siebie nawzajem za mało i źle. Osobiście to odkrywam! Źle słucham, często zagaduję sobą i nie daję w rozmowie przestrzeni milczeniu. To milczenie jest przecież tak ważne!!!
Boimy się jednak pozostać z kimś bez słowa, to nas krępuje, natrętnie cisną się wówczas do głowy przeróżne pytania lub opowieści. To błąd!
Modlitwa kontemplacyjna uczy słuchania dużo bardziej niż jakikolwiek trening komunikacji. Dzieje się tak, …

Dbałość, miłość, pielęgnacja...słów kilka na temat rozwoju więzi.

Gdyby nie spotkanie z kilkoma osobami wszystko byłoby inaczej…Myślę o tym, że w życiu tak bardzo istotne są relacje. Ogólnie więzi, które zawieramy.
Może nie jestem jakaś bardzo stara…ale tak teraz mam, że patrzę z perspektywy. Widzę, jak konkretne spotkania, z konkretnymi ludźmi wpłynęły na to kim jestem, co robię, jaki jest standard mojego samopoczucia.
Jakby nie było, ludzi spotykamy od początku…Ledwo wyjdziemy z łona matki. Tak bardzo relacje rzutują na to jaki jest nasz świat. To wręcz oszałamiające…Prawdą się okazuje przysłowie „kto z kim przystaje takim się staje” i jakaś niezwykła mądrość jest w biblii, kiedy mówi ona o tym, by unikać przewrotnych i złych. Już w psalmie 1 czytamy, że „błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych, nie wkracza na drogą szyderców”. Lecz…czy to oznacza, że mam uważać niektórych za gorszych i nimi gardzić?-Bynajmniej. Biblia pokazuje w ten sposób o wiele głębszą prawdę. Chodzi w niej o to, by głębokie, przyjacielskie relacje budować z…

Ocalić Małego.

Bóg to prostota i kruchość mały jest i goły bezdomny i w tułaczce.
Mały w świecie naszych urojonych wielkości na chwilę co rok zwraca na siebie nasze oczy.
Więc Go zechciejmy zauważyć Przyjąć do siebie nie tylko na święta.
Zacząć zupełnie na nowo. Wierzyć w moc ukrytą w najmniejszym.
Ocalić pokorę i oddanie drugiemu by w nas PRZETRWAŁ.