Przejdź do głównej zawartości

Charyzmatyczna kolorowość






Czas mój jest ostatnio intensywnie wypełniony. Przyznam, że w wielką tęsknotą wyczekuję zbliżających się wakacji.

W Archidiecezji Szczecińsko-kamieńskiej, gdzie pracuję, co roku w długi majowy weekend organizowane są Archidiecezjalne dni młodych. Impreza trwa trzy dni i dwie noce, spędzone często na szkolnym korytarzu, lub sali gimnastycznej. O spaniu nie ma mowy…No chyba, że masz zaprzyjaźnione Siostry które wynajdą dla Ciebie kawałek miejsca by w nieco spokojniejszych okolicznościach skłonić swą głowę.

Tak to dzięki uprzejmości tzw: „niebieskich sióstr”-Uczennic Krzyża  mogłam spędzić te noce pod przyjaznym dachem mieszkającej w Goleniowie Pani.

Kościół to bogactwo charyzmatów. Nie dobrze jest zawężać swą uwagę na jednym, lecz warto otworzyć oczy nieco szerzej. W ten sposób charyzmaty poszczególnych wspólnot mogą wzajemnie od siebie czerpać, nie zatraciwszy przy tym własnej odrębności.

Powiem nawet, że w moim odczuciu takie spotkanie z innością pozwala dopiero sprecyzować siebie samego. Jak to bywa w przypadku małego dzidziusia, który poznaje swą odrębność wskutek kontaktu z innymi.

To jaka naprawdę jest moja duchowość wyklaruje się w kontakcie z duchowością kogoś drugiego. Jego indywidualny charyzmat, pomoże mi odkryć mój własny. Jednakże! Potrzeba jednego!  Dojrzałości osobowej, która nie naśladuje, lecz szuka głębi własnej tożsamości.

Wielu inspirujących ludzi chodzi po tym świecie, są oni naprawdę ciekawi i oryginalni, lecz dojrzały człowiek, nie imituje czyjegoś stylu bycia, czy to w kontekście świeckim, czy też duchowym. Dojrzały człowiek szuka głębi własnej tożsamości. Odkrywa tam po pierwsze Chrystusa. Odkryty Chrystus, żyjący u podstaw mojego bytu czyni mnie wolną.

Kiedy spojrzymy na obraz Jezusa Promieniującego, widzimy, że wychodzące z Pana Jezusa na tym obrazie promienie mają przeróżne barwy, odcienie, długość i intensywność „świecenia”. Dla mnie oznacza to właśnie bogactwo charyzmatów, które Duch Święty, mocą Chrystusa budzi w ludzkich duszach.

Gdyby był tylko jeden kolor, odcień, długość, obraz ten nie byłby tak wspaniały. Tak samo jest z Kościołem, z poszczególnym człowiekiem, który choć w głębi swej duszy posiada ten sam obraz i podobieństwo do Boga co inni, jednak to podobieństwo wyraża się na tyle miliardów sposobów, że jeszcze na tej ziemi nie było dwóch ludzi, przeżywających swą więź z Bogiem w identyczny sposób.
Tak! Bóg z każdym z nas ma wyjątkową relację, taką której nie miał przed Tobą jeszcze z nikim…To dla Niego zawsze nowa przygoda miłości. Dlatego każdego z nas traktuje tak wyjątkowo, patrząc na pojedynczą duszę a nie na masę.


Zatem, nie bój się szukać najgłębszej warstwy własnego powołania i charyzmatu. Jest w Tobie coś jak szlachetny kamień – odkryj to! Nosisz w sobie sposób kochania Boga jakiego nikt inny przed Tobą nie miał. Tylko Ty możesz Go tak kochać. Nie naśladuj! Kochaj tym, czego Bóg pragnie, bo dał to tylko Tobie.

Komentarze

  1. Jak w tym bogactwie i różnorodności znaleźć swoje miejsce? Jak być sobą? Jest we mnie zazdrość i chęć bycia jak.... Czasem myślę, że nie nadaję się do czegoś, bo nie jestem taka jak ktoś inny. Choć pragnienia mam podobne, ale czy prawdziwe i dobre?

    OdpowiedzUsuń
  2. Bóg pragnie, byśmy byli tacy, jakimi chce nas widzieć...A to znaczy jacy?No właśnie...Trzeba spróbować spojrzeć na siebie oczyma Boga. On patrzy na nas z miłością.On szuka w nas obrazu swojego Syna. W Nim jesteśmy jedyni i niepowtarzalni.

    OdpowiedzUsuń
  3. Wiele ciekawych zdań zawarła Siostra w swym tekście, oto jedno z nich:

    "Nosisz w sobie sposób kochania Boga jakiego nikt inny przed Tobą nie miał."

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

skomentowali

Popularne posty z tego bloga

Odkąd oddycham Słowem lepiej Cię słyszę.

Zastanawiam się nad moim sposobem wyrażania się. Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Nasza mowa nas rzeczywiście „zdradza”-że nieco żartobliwie nawiążę do sytuacji Piotra na dziedzińcu Piłata.
Wystarczy się wsłuchać w to co mówi drugi człowiek, a jeśli mam przenikliwy umysł potrafię wywnioskować wiele na temat jego pragnień, zranień i trudności.
Mowa nas zdradza…
Kiedy dłużej słuchamy odkrywamy tajemnicę mówiącego. Pozwalając się wypowiedzieć odkrywamy człowieka.
Jakże ważnym jest umiejętność słuchania!
W istocie, mimo coraz liczniejszych kursów komunikacji interpersonalnej słuchamy siebie nawzajem za mało i źle. Osobiście to odkrywam! Źle słucham, często zagaduję sobą i nie daję w rozmowie przestrzeni milczeniu. To milczenie jest przecież tak ważne!!!
Boimy się jednak pozostać z kimś bez słowa, to nas krępuje, natrętnie cisną się wówczas do głowy przeróżne pytania lub opowieści. To błąd!
Modlitwa kontemplacyjna uczy słuchania dużo bardziej niż jakikolwiek trening komunikacji. Dzieje się tak, …

Dbałość, miłość, pielęgnacja...słów kilka na temat rozwoju więzi.

Gdyby nie spotkanie z kilkoma osobami wszystko byłoby inaczej…Myślę o tym, że w życiu tak bardzo istotne są relacje. Ogólnie więzi, które zawieramy.
Może nie jestem jakaś bardzo stara…ale tak teraz mam, że patrzę z perspektywy. Widzę, jak konkretne spotkania, z konkretnymi ludźmi wpłynęły na to kim jestem, co robię, jaki jest standard mojego samopoczucia.
Jakby nie było, ludzi spotykamy od początku…Ledwo wyjdziemy z łona matki. Tak bardzo relacje rzutują na to jaki jest nasz świat. To wręcz oszałamiające…Prawdą się okazuje przysłowie „kto z kim przystaje takim się staje” i jakaś niezwykła mądrość jest w biblii, kiedy mówi ona o tym, by unikać przewrotnych i złych. Już w psalmie 1 czytamy, że „błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych, nie wkracza na drogą szyderców”. Lecz…czy to oznacza, że mam uważać niektórych za gorszych i nimi gardzić?-Bynajmniej. Biblia pokazuje w ten sposób o wiele głębszą prawdę. Chodzi w niej o to, by głębokie, przyjacielskie relacje budować z…

Ocalić Małego.

Bóg to prostota i kruchość mały jest i goły bezdomny i w tułaczce.
Mały w świecie naszych urojonych wielkości na chwilę co rok zwraca na siebie nasze oczy.
Więc Go zechciejmy zauważyć Przyjąć do siebie nie tylko na święta.
Zacząć zupełnie na nowo. Wierzyć w moc ukrytą w najmniejszym.
Ocalić pokorę i oddanie drugiemu by w nas PRZETRWAŁ.